Wiosenne kwiaty

Dzisiejszy wpis będzie lekki i przyjemny – jak wiosna, która właśnie nadchodzi. Przedstawię w nim kilka kwitnących dziko, wczesnowiosennych kwiatów oraz podam ich najbardziej spektakularne lokalizacje. Chciałbym namówić Was do wyjścia na świeże powietrze, do lasu lub na łąkę, w celu osobistego doświadczenia wiosennego spektaklu, jaki co rok urządzają nam kwiaty.

Pierwszą z przedstawianych bylin jest, znana wszystkim, śnieżyczka przebiśnieg(Galanthus nivalis L.) – król przedwiośnia. Kwitnie od lutego do kwietnia, świetnie znosi stanowiska zacienione i preferuje gleby żyzne, wapienne. Najlepszą lokalizacją do podziwiania przebiśniegów jest rezerwat przyrody “Śnieżyczki” we wschodniej części województwa mazowieckiego, w gminie Repki (z Warszawy to 2 godziny jazdy autem). Roślina występuje jednak głównie na południu kraju, m.in. w podwrocławskim Parku Krajobrazowym Dolina Bystrzycy. W naturze przebiśniegów należy szukać w runie wielogatunkowych lasach liściastych.

Spokrewniona z przebiśniegami śnieżyca wiosenna (Leucojum vernum L.), swoje białe, przypominające kształtem dzwonek kwiatostany ujawnia w marcu, a niekiedy nawet już w lutym. Wymagania siedliskowe ma podobne do przebiśniegu, ale preferuje wysokości powyżej 500 m.n.p.m. Stąd spotkać ją można głównie na pogórzu i w górach. Na niżu raczej nie występuje, ale w marcu warto wybrać się na wycieczkę do podpoznańskiego rezerwatu “Śnieżycowy jar”, gdzie znajduje się bardzo liczne stanowisko tej pięknej byliny.

Inna bardzo atrakcyjnie zakwitająca roślina to przylaszczka pospolita (Hepatica nobilisMill.). Jej delikatne kwiaty mają kolor niebieski i pojawiają się w marcu. Po przekwitnięciu ozdobę przylaszczki stanowią, intensywnie zielone, potrójnie klapowane liście. Pomimo, że przylaszczka jest dosyć często spotykana w lasach całej Europy, to w Polsce, głównie ze względu na “kłusownictwo”, została objęta ścisłą ochroną gatunkową. Szukać należy jej w żyznych lasach liściastych, gdzie zasiedla piętro runa. Konkretne lokalizacje to krakowski rezerwat “Panieńskie Skały” oraz gdański “Zajęcze Wzgórze”.

Słynący z okrywania lasu białymi kobiercami zawilec gajowy (Anemone nemorosa L.) jest jednym z powszechniej występujących wiosennych kwiatów. Zawilce najczęściej możemy spotkać w lasach dębowo-bukowych, ale zdarzają się również na łąkach i pastwiskach oraz w borach (lasach iglastych lub mieszanych). Rzadziej występują jedynie na Kujawach, północnym Mazowszu i na Mazurach. Kwitną od marca do maja.

Wybierając się na spacer należy pamiętać, że większość z opisanych tu roślin jest w Polsce chroniona i pod żadnym pozorem nie wolno zabierać ich z zajmowanych stanowisk.

Inną ich cechą wspólną jest to, że rozwijają swoje kwiaty jeszcze przed pojawieniem się liści na drzewach i krzewach. Do warstwy runa docierają wówczas życiodajne promienie słoneczne, których dostęp już niedługo potem zostaje znacznie ograniczony. Dzieje się tak jednak już po tym jak rośliny zapewnią sobie przetrwanie w kolejnym pokoleniu. I tak co roku…

No, to teraz w drogę ;)

This article was posted in blog. Bookmark the permalink. Follow comments with the RSS feed for this post.Both comments and trackbacks are closed.